گوناگون

کاوه مرد مهر و معرفت

کاوه، یک اسم خاص است. چه آن آهنگر اساطیری که درفش برافراشت تا ضحاک ماردوش را از تختِ پادشاهی به غارت رفته ایران، براندازد تا آن جوانِ اسوه شهر امام رضا(ع) که طرح های نو در انداخت تا دشمن را در دو وجه ضد انقلاب و کموله و دموکرات از یک سو و دشمن متجاوز عراقی را از سوی دیگر، بنیان برکند و زمین را طهارت دهد از لوثی که با وجودشان شکل می گرفت. هر دو کاوه، آزادی بخش بودند و سر می دادند پای عظمت وطن. پیروزی را هم تاریخ به نام هر دو نوشت. اما این یک روی سکه بود. دومین روی سکه هم جالب بود و این که میان ضحاک و آنانی که در برابر کاوه ما ایستاده بودند هم یک خویشاوندی وثیق وجود داشت؛ هر دو از مغز سر جوانان وطن می خواستند ارتزاق کنند و از کاسه سرشان، باده نوشا نوش بسازند. ضحاک، ترجمه شده بود در رفتار ضد انقلابی که در کردستان، سر می بریدند تا کسی سرفرازی نکند. عراقی ها هم که ترجمه عربی ماردوش بودند و جز جنایت، رسمی را متصور نبودند اما این کاوه هم چنان کرد که آن کاوه انجام داد و در تاریخ ثبت شد. کاوه، محمودِ کاوه، کاری کرد که نامش با زلزله 8 ریشتری برابر باشد برای کسانی که می خواستند خود زلزله اندازند در ارکان اقتدار جمهوری اسلامی. پا که به میدان نهادند، دستِ بالاترِ فرزند خمینی را دیدند که دست خدا شده بود برای مجازات دشمن. اگر ضد انقلاب، می زد، جوابش را ده چندان می گرفت از کاوه اما محمود، جنگجو نبود. مجاهدی بود که به جبرِ جنگ، اسلحه برداشته بود و الا او مرد صلاح و اصلاح بود. اهل مهر و معرفت. رزمندگانِ در رکابش گواهان مهربانی بارشی او بودند که همه را در برمی گرفت و سیراب می کرد. معرفتش را هم مردم نجیب کردستان تجربه کردند که نه تنها در جنگ، حساب آنان را از ضد انقلاب، جدا می دانست که می کوشید دیگران هم به این نتیجه برسند و تمیز قائل شوند میان مردم نجیب کرد که جانشان به نام ایران بند است و ضد انقلابی که آنان را به گرو گرفته است. طبیبانه می دید ماجرا را و می کوشید با جراحی، و خارج کردن غده های سرطانی کوموله و دموکرات و دیگر ضد انقلاب ها از تن مجروح کردستان، مرهم بگذارد این زخم دشمن خواسته را و التیام بخشد این درد را. همین رفتار او بود که عزیز اش می کرد تا جایی که هنوز بعد از سی و سه سال بعد از شهادتش، نجیب مردمان کوه های کردستان، یادش را گرامی می دارند و نام اش را واجب الحرمه می دانند. آنان یادشان مانده است که ضد انقلاب هر جا پا می گذاشت، سفره شان را جمع می کرد و با خود می برد. یادشان است که وقتی مدعیان خلق کرد، می آمدند، نه مال حرمتی داشت و نه جان و نه حتی ناموس که کرد، جانش را برایش می دهد. آن اتفاقات می افتاد که تاب خواندنش نیست ما را چه رسد به نوشتن اما می دیدند که وقتی کاوه می آمد و ضد انقلاب را می تاراند، در و دیوار شهر و روستا هم نفس تازه می کردند و مردمان به درکی تازه از آزادی می رسیدند. آنان درک می کردند که هرجا کاوه آمد، سفره ها پهن شد، مال و جان، حرمت یافت و عزت صدچندان گذاشته شد برای ناموس که کرد برایش جان می دهد و عزت خویش را بسته به آن می داند. این رفتار بود که چون از باور و دل برمی خواست بر دل مردم هم می نشست و به باورشان تبدیل می شد که لشکریان خمینی، به ویژه درفش دارشان، کاوه معنای تام و تمام معرفتند. چون چنین بود و بودند، ماندگار شدند و این ماندگاری هم ماناست که هرچه به شهادت گره خورد جاودانه است.

شهرآرا / شماره 2912 / يکشنبه ۱۰ شهريور ۱۳۹۸ / ویژه نامه قهرمان کردستان / صفحه 2

گالیله بلاگ

برچسب ها

نوشته های مشابه

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

همچنین ببینید

بستن
دکمه بازگشت به بالا
بستن