گوناگون

کاوه محرمی ما و راهی که روشن است

محرم که از راه می رسد. کتاب زندگی که به فصل “سید الشهدا” می رسد انگارهمه شهیدان دوباره برمی خیزند. 

یاحسینی برپاست در عالم معنا و صحنه باز آراسته می شود تا حقیقت در حدیث دوباره خود زایشی نو داشته باشد. الله اکبر از این محرم. الله اکبر از این شهدا، الله اکبر از این راز شکوفا شده در شهادت و قافله ای که به سالاری حسین(ع) همچنان به پیش می رود. 

به پیش می رود و شهدا هرکدام خود را به قافله می رسانند و اگر نه تیغ که جان برکف می گیرند. الله اکبر از محرم، از شهدا، از حماسه ای که مثل قنات جاری است و جان می بخشد و انسان می سازد از سنگ هایی که در گذر نور به شهاب تبدیل می شوند. محرم امسال در آغاز خویش، یک جلوه دیگر هم دارد برای ما و آن همزمانی با شهادت محمود کاوه است. بلند مرتبه مردی که مردانگی را بر مدار حسین(ع) معنایی نو بخشید. کرامت را ترجمه ای به روز شد و ولایتمداری را درس زندگی کرد برای آنان که دنبال حیات طیبه اند. او معنای زندگی بود. زندگی ای که به او قیمت داد و او را برند غیرت دینی و قدرت الهی کرد. این را نه فقط مردم غیرتمند، کوه های کردستان هم می توانند گواهی بدهند که کاوه با کدام تفسیر از اسلام و کدام قرائت از عاشورا، وارد میدان شد. بله، او را اشداء علی الکفار دیدند و دیدیم اما گواهان بر این حقیقت قلم زده اند که او، در عین سخت گیری، مروت می ورزید و هرگز پا از دایره انصاف و عدالت، بیرون نمی نهاد. کاوه، رحماء بینهم را هم معنایی نو بود و همین او را در دل رزمندگان و مردم محروم قرارداد، صاحب خانه کرد. او اهل حق بود و در هر ماموریتی، حقِ مطلب را ادا می کرد بنابراین، حقیقتِ وجودش، نوری بود که باطلِ ظلمت را از میان برمی داشت. او با شهادت، به جاودانگی رسید و به مدلی تبدیل شد که باید در هر زمان و متناسب با هر نیاز، با بازتولید او، از حقانیت دفاع کنیم و مرزهای فکری و فرهنگی و جغرافیایی خود را اقتداری چنان بخشیم که هیچ چشمی را جرئت چپ نگاه کردن به آن نباشد. باری، کاوه – و هیچ شهیدی- نباید پایان یافته تلقی شود. این هم کفران نعمت شهادت است و هم کفران غیرتی که باید در رگ های نسل امروز جاری باشد. ما باید نو به نو، کاوه داشته باشیم تا محرم، رونقی حسینی داشته باشد. تا نسل امروز بدانند که لبیک به هل من ناصر حسینی با 14 قرن فاصله چگونه باید باشد و این مفهوم در اوج متجلی شده چه رهاوردی برای انسانِ امروز و جامعهِ امروز می تواند داشته باشد. کاوه آن روز، یزید و باطل را در قامت ضد انقلاب دید و انقلاب را بر محور سید الشهدا، پای کار یافت لذا جان به کف شهادت نهاد تا انقلاب بماند. امروز اما دوباره باید بر همین اساس، به میدان یاری انقلاب آمد که باز هم در جهان معاصر، حق را در همین جغرافیا می توان یافت هرچند زیر غبار غفلت خودی ها قرار گرفته باشد و دشمن هم پنجه بر گلویش داشته باشد. رسم کاوه ایستادن به قرار مکتب محرم بود پای کار انقلاب. هرکس با او همرای و همراه است هم باید به رفتاری چنین پای کار انقلاب بیاید و میراث شهدا را نگهبانی امین باشد……

حیات / دوشنبه 11 شهریور 1398 | Mon Sep 02 2019

http://hayat.ir/125-105-144707

گالیله بلاگ

برچسب ها

نوشته های مشابه

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

همچنین ببینید

بستن
دکمه بازگشت به بالا
بستن