گوناگون

هم اشک بباریم و هم اشک، بزداییم

محرم، را باید هم احرام بست برای عبادت و درک تازه از شهادت و مقاومت بر حق و ایستادگی در برابر باطل و هم باید برخاست به خدمت برای بندگان خدا که خداوند، نسبت به آنان غیرتی تمام دارد و عنایتی تام و دستگیری از آنان را تکلیف توانگران تقریر فرموده است لذا باید محرم را همه جانبه دید و تمام ساحتی در نظر داشت و رفتار خویش را هم با این نگاه تنظیم کرد. لذا در آمدن این محرم می توان تکریم کرد و گفت: محرم آمد . خوش به حال کسانی که رها از همه عناوین در هیئت ها پای روضه می نشینند و زنجیر می زنند اما این را “همه کار” نمی دانند بلکه زنجیر از پای گرفتاری نیز باز می کنند .می ایستند به سوگواری حقیقتی که سرش بر نیزه قرآن خواند و هم سینه می زنند و هم سینه دردمندی را از غم و آه نجات می دهند که نجات انسان، خود درس امام حسین(ع) است و سینه ای که در عزای مولا، می تپد باید که مملو از عشق به بندگان خدا باشد. باری محرم آمد و خنک آن مردمانی که هم ناله با آزادگان جهان، اشک می ریزند و به غیرت حسینی و به رسم پسر رشید علی(ع) به یاری برمی خیزند و اشک از چهره انسانی گرفتار بلا و مصائب، پاک می کنند . اینان اهل کرم و کرامتند. این فیض را هم از سید الشهدا(ع) دارند. از سعادتی که با اهل بیت کرامت، پیوند خورده اند لذاست که در روزها و شب های محرم، هرجایی که دستِ شان برسد، سفره می اندازند و مردمان را به میهمانی می خوانند و هم در جایگاه مسئولیت نه تنها چشم به سفره دیگران ندارند بلکه همه توان خود را می گذارند تا کسی نتواند به سفره مردم، بی جا، دست دراز کند. نمی گذارند نانِ خشک سفره شان را دستِ تطاول برباید بلکه می کوشند تا گرم شود زندگی مردمان و پر شود از نعمت، سفره هایی که گوشه اتاق جمع کرده اند. انسان های محرمی باید متخلق به اخلاق حسینی باشند و جوری زندگی می کنند که اگر همین امروز امام حسین(ع) بیاید و یا پسرش مهدی(عج)، آنان را در شمار یاران خویش خواهد دید و نامشان را خواهد خواند. بدانیم که یاران حجت خدا، زندگی خدایی دارند و حساب شان صاف است و دل شان هم روشن و دستان شان هم گرم به یاری مردمان لذا در اولین فراخوان به یاری امام می روند. تجربه ثابت کرده است کسانی که ارادت شان به امام حسین(ع) در حد احساس بماند در وزش اولین باد مخالف، به لشکر مخالف خواهند پیوست حتی اگر ۱۸ هزار نامه نوشته باشند. فقط کسانی تا آخر با امام می مانند که حساب، پاک داشته باشند و رابطه خویش با امام را بر پایه معرفت و عقلانیت در هندسه امامت- امت تعریف کنند. اینان امدند که چون بگویند یا حسین! جواب خواهند گرفت از مردی که در غروب عاشورا، خطاب به همه عصرها و نسل ها “هل من ناصر ینصرنی” خواند و راه را برای پیوستن به قافله عاشورا، برای همیشه باز کرد….

ب / شماره 3994 / دوشنبه 11 شهریور 1398 / صفحه 3

یادداشت: هم اشک بباریم و هم اشک، بزداییم

گالیله بلاگ

برچسب ها

نوشته های مشابه

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا
بستن